Mosselen van goede afkomst

Een begeleide fotowandeling rond overtuigend zakelijk communiceren

> meer info

Pestcommunicatie: vermijd informatie die er (allang) niet meer toe doet

pestcommunicatie

Vanochtend was het weer van dattem. Dan mag een mens al eens een echte brief – van een groot bedrijf zowaar – uit de bus halen en dan begint die met de mededeling dat de postbode is geweest bij dat bedrijf. Want wat lees ik? ‘Wij melden u de goede ontvangst van uw schrijven dd. 9 augustus 2015 omtrent de mogelijkheid om‘ en nog zo wat. Ongemeen interessant toch, te mogen vernemen dat de post nog werkt?

Een variant: hoor ik laatst een econoom – knappe bol, tien boeken geschreven – zijn presentatie openen met de boude mededeling dat we in economisch moeilijke tijden leven. Waarop hij gelijk nog verrassender uit de hoek komt met de boodschap dat er een bankencrisis is geweest en dat China de wereldeconomie steeds meer bepaalt. Tien minuten is die bezig voor zijn toehoorders iets mogen vernemen dat ze nog niet wisten. Geeuw, geeuw.

Ik vind dat pestcommunicatie. Die dooddoeners, dat altijd weer openen met informatie die er niet (meer) toe doet.

Dat je zoiets doet als je wordt geïnterviewd, daar kan ik mee leven, daar is dat gewoon pause for thought. U kent dat wel: het woordengordijn dat publieke figuren in interviews soms ophangen om wat tijd te kopen waarin ze snelsnel een plausibel antwoord kunnen bedenken. Al beheerst niet iedereen deze techniek even goed. Zo hoorde ik pas nog een politica zeggen ‘U vraagt mij om een inschatting te maken van een mogelijke de reactie in de ons omringende buurlanden.’ Dat was als antwoord op de vraag ‘Hoe zullen onze buurlanden hierop reageren?’

Neen, de oorzaak van lege intro’s in teksten is een heel andere dan pause for thought. Je moet het schrijven eigenlijk als een sportprestatie zien en de schrijvers als sporters. En sporters hebben een opwarming nodig voor ze een prestatie kunnen neerzetten. Aan die opwarming is nauwelijks iets te beleven, het ziet er trouwens vaak uit als wat nietsnutterige bezighouderij. En daar loopt het in de zakelijke schrijverij vaak mis: de auteurs vergeten hun opwarming eruit te gooien. Of ze willen gewoon niet: ze hebben zo hard moeten zwoegen om op dreef te geraken dat schrappen haast heiligschennis wordt.

En toch, als we nu eens met z’n allen afspreken om principieel onze eerst geschreven zin(nen) te schrappen? Dan hebben we misschien de laatste ‘Zoals iedereen weet’ mogen lezen.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s